แต่ส่วนใหญ่ก็ยังเหมือนเดิม ..

 

สุนทรภู่

วินทร์ เลียววาริณ
"เดือนช่วงดวงเด่นฟ้า ดาดาว" หน้า 188

เสา

1
ผมไม่แน่ใจนัก ว่าทำไมถึงต้องมี เสา
หรือบนเวทีแห่งนั้น แท้จริงแล้วช่างเงียบเหงา เวิ้งว้างและเป็นเช่นเดียวกับจักรวาลแห่งชีวิต
นั่นคือมิอาจพึ่งพิงใครคนผู้อยู่ข้างเคียงได้
แม้เป็นมนุษย์เฉกเดียวกัน เป็นเพื่อนผู้อยู่ในอาชีพเดียวกัน ทว่าในโลกมืดมิดแห่งราตรี พวกเขาก็คือคู่แข่ง
ใช่เพียงแข่งแย่งชิงความสนใจไปจากแขก ทว่าเป็นคู่แข่งในความหมายของชีวิต

2
ผมไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องมี ศาสนา
หรือบนเวทีแห่งชีวิต แท้จริงแล้วช่างเงียบเหงา หาหลักยึดใดๆไม่ได้ เวิ้งว้าง น่าเศร้า ไม่มีสาระใดๆให้หยัดยืน เมื่อจักรวาลใหญ่โตเกินไป และภูเขาไฟก็ระเบิดบ่อยครั้งเกินไป
เราจึงมิอาจพึ่งพิงใครคนผู้อยู่ข้างเคียงได้
แม้เป็นมนุษย์เฉกเดียวกัน เป็นเพื่อนผู้อยู่ร่วมโลกใบเดียวกัน ทว่าในความเป็นไปของจักรวาลอันร้ายกาจและรุนแรง มนุษย์อ่อนแอเกินไป
พวกเราจึงต้องมองหาเสาบางอย่างไว้เป็นหลักยึด

3
ผมไม่แน่ใจนัก ว่าเพราะเหตุใดจึงต้องมี รถเบนซ์
หรือเพียงเพราะในความเป็นไปของชีวิต เพียงทำมาหากินเพื่อให้ได้มาซึ่งซีคลาส อีคลาสและเอสคลาสนั้น ก็ได้ช่วยผลาญเผาวันเวลาแห่งชีวิตให้ผ่านไปอย่างน้อยนับสิบปี
เป็นสิบๆปีที่ไม่ได้คิดอะไรอื่น นอกจากงานและเงิน เพื่อขยับเลื่อนขึ้นไปในฐานะและสายตาของคนอื่น
รถเบนซ์ช่วยเผาเวลา การหาเงินมาซื้อรถเบนซ์ช่วยให้ไม่ต้องครุ่นคิดถึงชีวิต ความตาย และความหมายของการมีชีวิตอยู่
มันจึงเป็นเสาบางอย่างของคนบางคน

4
ผมไม่รู้ว่า เพราะเหตุใดเราจึงต้องทาสีซากตึกเก่าเสียใหม่แล้วเรียกมันว่า วัฒนธรรม
หรือเพราะเราล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความทรงจำสั้น สิ่งที่พอจะทำได้ ก็คือการสร้างความทรงจำนั้นขึ้นมา แล้วบีบบังคับให้คนอื่นเชื่อในความทรงจำนั้น
ความทรงจำที่ชื่อ'วัฒนธรรมไทย'จึงเป็นความทรงจำที่เพิ่งถูกสร้างขึ้นมาใหม่เมื่อไม่นานมานี้ แต่มันช่วยให้เราได้ปลาบปลื้มและกล้ายืดอกพูดคุยกับคนอื่น คล้ายต้นไม้ที่กล้าเติบโตขึ้นสูงเพราะหยั่งรากลงลึก
แม้เป็นรากปลอม ทว่าก็เป็นคล้ายเสาบางอย่าง อันเป็นหลักให้ยอดกล้าชู

5
ผมไม่แน่ใจนัก ว่าเพราะเหตุใดเราจึงต้องทำสิ่งที่เราเกลียด แล้วเรียกมันว่า งาน
สิ่งที่อยู่กับเรามากที่สุด ใช้จ่ายเวลาของเราไปมากที่สุดในชีวิต นอกจากการนอนแล้ว ก็คือสิ่งที่เราเรียกมันว่างาน
มีคนจำนวนมาก ที่เดินไปมาอยู่บนท้องถนนโดยไม่ได้ทำงาน อย่างน้อยคนอื่นก็มองว่าพวกเขาไม่ได้ทำงาน บางคนเดินลากถุง บางคนเดินร้องเพลง บางคนเดินร้องไห้
แต่พวกเขาก็มีชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องทำสิ่งที่ตัวเองเกลียด แล้วได้แต่บอกใครๆว่า 'นี่คืองาน' และความเกลียดชนิดนี้มีชื่อหรูหราว่า 'มืออาชีพ'
หรือที่จริง ความเกลียดชนิดนี้ก็เป็นเสาอีกอย่างหนึ่งในชีวิตมนุษย์

6
ผมไม่แน่ใจนัก ว่าทำไมถึงต้องมี เสา
แต่ผมชอบนั่งดูผู้คนบนเวทีแห่งนั้น มันเป็นเวทีที่มีเสาโลหะเป็นมันวาวอยู่ตรงสี่มุม คนที่เต้นรำด้วยลีลาแห่งชีวิตอยู่ตรงกลางนั้น บางคราวพวกเขาก็ต้องการที่พึ่งบางอย่าง
ผมเชื่อว่า ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด หากเราต้องเต้นรำเปลือยร่างอยู่ในท่ามกลางสายตาของคนแปลกหน้าผู้ไร้ชื่อ แม้จะเต็มไปด้วยแสงไฟ สีสัน คล้ายอาบไล้ไปด้วยความสุข ทว่าที่จริง บนเวทีแห่งนั้น บางทีก็อาจเงียบเหงา เวิ้งว้าง และเป็นเช่นเดียวกับจักรวาลแห่งชีวิต คือกว้างใหญ่และชวนให้หลงทาง
เสาบนเวทีอะโกโก้จึงเป็นคล้ายหลักยึดบางอย่าง

เหมือนศาสนา เศรษฐกิจ วัฒนธรรม และอาชีพ
เราอาจหัวเราะ แล้วบอกว่าเสาบนเวทีคือสิ่งไม่จำเป็น เพราะเป้าหมายหลักของการเต้นรำบนเวทีก็คือการได้มาซึ่งแขกแปลกหน้า
แล้วเสาอื่นในชีวิตของเราเล่า-มีอะไรจำเป็นบ้างไหม?
ความโง่ของมนุษย์ทำให้เรายึดเสาเอาไว้แน่น เพราะเรากลัวความมืดเบื้องล่าง เรากลัวจะต้องอยู่ว่างๆ แล้วอดถามตัวเองไม่ได้ ว่าเสาพวกนี้มีประโยชน์อะไรกับชีวิต

เมื่อไหร่จะหาย?

เมื่อไหร่จะนิ่ง?

เมื่อไหร่จะรู้ทันตัวเอง?


บางครั้ง .. การที่จุดต่ำสุดกะจุดสูงสุดมันต่างกันเกินไป
มันก็ทำให้คนเราเป็นบ้าได้ง่ายๆ


เบื่อ

.. เรื่องเยอะ ..

.. คิดเยอะ ..

แต่พอถึงเวลา .. กลับพูดไม่ออก



เข้าใจยากว่ะ



เบื่อตัวเองที่เป็นแบบนี้



รู้ว่าไม่มีใครช่วยได้หรอก .. จนกว่าจะคิดได้เอง

นั่นแหละ .. คือส่วนที่ยากที่สุด

.
.

วันของคนคนนั้น ผ่านมาอีกรอบนึงแล้ว ..

คราวนี้ ต่างจากคราวที่แล้วสุดจะบรรยาย

หลายสิ่งเปลี่ยนไป หลายสิ่งจากไป แต่มีสิ่งนึงที่ยัง .. "เหมือนเดิม"

"ผมแค่อยากให้เขามีความสุข ผมแค่อยากมีความสุขของผม .. อยากให้ความสุขของเขา ไปในทางเดียวกันกับความสุขของผม"

ตอนนี้ เส้นทางทั้งสองสาย มันช่างขนานกันเหลือเกิน ..

 

 + หน้าชื่นอกตรม + ใส่หน้ากาก + ปั้นหน้ายิ้ม

-

มีคนที่รู้จัก หายไปเพิ่มขึ้นอีกคนแล้ว ..

เมื่อไหร่ จะได้เป็นรายต่อไปนะ?

-

ครบ 1 ปีแล้ว

.
.

เบื่อตัวเองเหมือนกันนะเนี่ย

.
.

ลืมไม่ได้จริงๆ

.
.

จำทำไม(วะ)?

.
.

MV / Live

ขอย้อนความหลังหน่อยนะ เพราะเป็นสงกรานต์ที่ทรหดอดทนสำหรับกูจริงๆ
เหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่ก็มันส์คุ้มค่าสาดๆ ขอลิสท์เอาไว้นิสส์นึง ไม่อยากลืม ..

มาคิดๆดู กูก็ทำไปได้เนอะ ..
ออกไปได้แม่งทุกวี่ทุกวัน แดกเหล้าได้ทุกวัน เงินเก็บกูแทบหมดเลย
แต่ก็นะ .. ใช่ว่าตายไปแล้วจะเอาไปได้ซะที่ไหน ใช้ให้หมดแบบพอดีไม่เป็นหนี้นี่แหละ กูว่านะ
ไว้กู"จำเป็น"ต้องมีความรับผิดชอบมากกว่านี้เมื่อไหร่ กูอาจจะคิดอะไรได้มากกว่านี้เองแหละ .. มั๊ง?


.
.


เรื่องที่มีสาระที่สุดแล้วในข้างบนนี้คือ "ลอยอังคาร"

ปู่กูเสียครบ100วันแล้ว พ่อกูเลยทำบุญลอยอังคาร กูก็ไปเป็นสารถีให้ตามระเบียบ
ตอนแรกกูเฉยๆนะ ไร้สาระ ทำไปทำไมว้าา เปลืองสะตุ้งสะตังค์
คิดดูละกัน ต้องแหกขี้ตาตื่นมาตั้งกะตี3 ทำกับข้าวเลี้ยงพระเช้า แล้วบ่ายยังต้องเหมาเรือไปลอยถึงปากอ่าวไทย!!  โอ้ .. มายบุดดาห์!!

แต่ก็นั่นแหละ พอมานั่งคิดๆดู ทั้งหลายทั้งปวงที่ทำนั่น ก็เพื่อทำให้เรา .. ตัดใจ

ตัดใจจากสิ่งที่ไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้

มีอยู่ตอนนึงที่กูก็เพิ่งรู้ คือหลังจากเลี้ยงพระเช้าเสร็จ เค้าจะให้เราไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
คือเปลี่ยนจากชุดไว้ทุกข์(ขาว-ดำ) ไปเป็นชุดสีตามวันเกิด(สีสันสดใส) (ของกูเป็นสีชมพู .. ชอบมากก XD)
เป็นอะไรที่ได้ผลนะ จากอะไรทึมๆมาเป็น100วัน มันช่วยทำให้จิตใจที่เศร้าหมองสว่างวาบขึ้นมาเลยนะแก .. นะ

สุดท้าย .. คนทุกคนก็ต้องกลับคืนสู่ผืนดินหมด(เป็นปุ๋ยอ่ะมึง)

เกิดจากความว่างเปล่า แล้วก็กลับสู่ความว่างเปล่าเหมือนเดิม .. ตายไปก็เอาเหี้ยไรไปไม่ได้

แล้วตอนนี้ .. กูจะมายึดติดกับสิ่งของนอกกายทำไมวะ?

ผ่านไป 7 วันละ กะวันหยุดทั้ง 9 วันของกู
เหนื่อยมาก แต่ก็สนุกมากกๆๆๆๆ .. กูใกล้ตายละ ..

เพลงมันสาดด ..

[warning!! entryนี้ใช้อารมณ์รุนแรงนิ๊สนึงนะ >_<]

บอกไว้ก่อนเลย กูไม่ใช่คนดี กูเป็นคนเห็นแก่ตัว
ตอนนี้กูกะลังอึดอัด
ทำไมวะ?


.
.


กูเป็นคนขี้เกียจ

กูคิดอะไรประหลาดๆ

กูทำอะไรประหลาดๆ

แล้วไง?


.
.


เป้าหมายในชีวิตของกู มี แต่มันไม่ไปในแนวเดียวกะคนส่วนใหญ่

บอกตรงๆ กูไม่ได้กะแก่ตาย

กูอยากอยู่แค่ 30ปลายๆพอแล้ว
กูอยากตายศพสวยๆ


.
.


แต่ละคนก็มี "เป้าหมาย" ที่จะมีชีวิตไม่เหมือนกัน
ถ้าแม่กูตายไปแล้ว กูก็อยากตายๆไปซะ .. จบข่าว
ถ้าแบบเลวกว่านี้ กูอยากตายก่อนทุกคนในบ้านด้วยซ้ำ
กูไม่อยากให้ใคร หายไปจากสายตากูอีกแล้ว

ใช้ชีวิตที่เหลือไปวันๆ แล้วได้ตายก่อนคนที่กูรัก --> นี่แหละเป้าหมายชีวิตเอี้ยๆของกู


กูไม่ต้องหาเงินเพื่อใครในบ้าน เพราะมันก็มีให้พอใช้อยู่ (เผลอๆกูไม่อยู่ อาจจะมีเหลือมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ)

กูไม่ต้องเก็บตังแต่งเมีย เพราะกูอยากได้สามีมากกว่า

กูไม่ต้องทำอะไรเพื่อประเทศชาติ เพราะกูเลือกประเทศไม่ได้ตอนเกิด

กูว่าเกิดเป็นหมาน่าจะสบายกว่า เพราะหมาจะขี้จะเยี่ยวจะworkที่ไหนก็ได้ ไม่มีใครด่า ไม่ต้องเสียตัง (อันนี้ไอ้แย้ว่ามาอีกที)
[แต่หมาเกย์อาจจะหาสามียากนิ๊สนึง]


.
.


แล้วกูจะอยู่ไปทำไม? .. กูหาเหตุผลที่จะมีชีวิตอยู่ไม่ได้ ..


.
.


ตอนนี้ กูก็พยายามใช้ชีวิตให้มีความสุขทุกๆวัน พยายามทำให้วันพรุ่งนี้มีความสุข

อย่าขวางทางกูได้มั๊ย? ถ้าแค่ทางของกูไม่เหมือนทางของคนส่วนใหญ่

ทางที่คนส่วนใหญ่เลือกเดิน ใช่ว่าจะเป็นทางที่ถูกต้องเสมอไป

กูไม่ได้กะแก่ตาย .. อย่างที่บอก --> ตายก่อนคนที่กูรัก .. พอ


.
.


เฮ้อ .. ค่อยโล่งหน่อย XD


ปล. เพลงแมร่งไม่ได้เกี่ยวกะที่โพสเล้ยยยย .. แต่กูชอบบ  ^^;

 

8 inches = ขนาดแปดนิ้ว
Bottom for You = ฝ่ายรับเพื่อคุณ
420 OK = เป็นมิตรกับกัญชา (อันนี้ที่มาไปsearchกันเอาเองนะครับ)
Love to Suck = ชอบดูด

Uncut = ไม่ขลิบ
Is Seeking of Bottom = หาฝ่ายรับ
Daddy Here = ป๊ะป๋าอยู่นี่
No Fems = ไม่ชอบพวกออกสาว

Need Third = หาคนที่สามมาร่วมด้วย
Party and Play = เซ็กซ์หมู่ + ปาร์ตี้ยา
Pig Play = เล่นแบบหมูๆ (อยากทราบรายละเอียด ศึกษาเอาเองนะครับ)
Swimmer Build = หุ่นนักว่ายน้ำ

Straight Acting = ไม่แสดงออก
Top Only = รุกอย่างเดียว ไม่รับ
Versatile = โบ้ท ได้ทั้งรุกและรับ
I Can Host = มีสถานที่สำหรับทำกิจกรรมร่วมกัน