ขอย้อนความหลังหน่อยนะ เพราะเป็นสงกรานต์ที่ทรหดอดทนสำหรับกูจริงๆ
เหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่ก็มันส์คุ้มค่าสาดๆ ขอลิสท์เอาไว้นิสส์นึง ไม่อยากลืม ..

มาคิดๆดู กูก็ทำไปได้เนอะ ..
ออกไปได้แม่งทุกวี่ทุกวัน แดกเหล้าได้ทุกวัน เงินเก็บกูแทบหมดเลย
แต่ก็นะ .. ใช่ว่าตายไปแล้วจะเอาไปได้ซะที่ไหน ใช้ให้หมดแบบพอดีไม่เป็นหนี้นี่แหละ กูว่านะ
ไว้กู"จำเป็น"ต้องมีความรับผิดชอบมากกว่านี้เมื่อไหร่ กูอาจจะคิดอะไรได้มากกว่านี้เองแหละ .. มั๊ง?


.
.


เรื่องที่มีสาระที่สุดแล้วในข้างบนนี้คือ "ลอยอังคาร"

ปู่กูเสียครบ100วันแล้ว พ่อกูเลยทำบุญลอยอังคาร กูก็ไปเป็นสารถีให้ตามระเบียบ
ตอนแรกกูเฉยๆนะ ไร้สาระ ทำไปทำไมว้าา เปลืองสะตุ้งสะตังค์
คิดดูละกัน ต้องแหกขี้ตาตื่นมาตั้งกะตี3 ทำกับข้าวเลี้ยงพระเช้า แล้วบ่ายยังต้องเหมาเรือไปลอยถึงปากอ่าวไทย!!  โอ้ .. มายบุดดาห์!!

แต่ก็นั่นแหละ พอมานั่งคิดๆดู ทั้งหลายทั้งปวงที่ทำนั่น ก็เพื่อทำให้เรา .. ตัดใจ

ตัดใจจากสิ่งที่ไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้

มีอยู่ตอนนึงที่กูก็เพิ่งรู้ คือหลังจากเลี้ยงพระเช้าเสร็จ เค้าจะให้เราไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
คือเปลี่ยนจากชุดไว้ทุกข์(ขาว-ดำ) ไปเป็นชุดสีตามวันเกิด(สีสันสดใส) (ของกูเป็นสีชมพู .. ชอบมากก XD)
เป็นอะไรที่ได้ผลนะ จากอะไรทึมๆมาเป็น100วัน มันช่วยทำให้จิตใจที่เศร้าหมองสว่างวาบขึ้นมาเลยนะแก .. นะ

สุดท้าย .. คนทุกคนก็ต้องกลับคืนสู่ผืนดินหมด(เป็นปุ๋ยอ่ะมึง)

เกิดจากความว่างเปล่า แล้วก็กลับสู่ความว่างเปล่าเหมือนเดิม .. ตายไปก็เอาเหี้ยไรไปไม่ได้

แล้วตอนนี้ .. กูจะมายึดติดกับสิ่งของนอกกายทำไมวะ?

[warning!! entryนี้ใช้อารมณ์รุนแรงนิ๊สนึงนะ >_<]

บอกไว้ก่อนเลย กูไม่ใช่คนดี กูเป็นคนเห็นแก่ตัว
ตอนนี้กูกะลังอึดอัด
ทำไมวะ?


.
.


กูเป็นคนขี้เกียจ

กูคิดอะไรประหลาดๆ

กูทำอะไรประหลาดๆ

แล้วไง?


.
.


เป้าหมายในชีวิตของกู มี แต่มันไม่ไปในแนวเดียวกะคนส่วนใหญ่

บอกตรงๆ กูไม่ได้กะแก่ตาย

กูอยากอยู่แค่ 30ปลายๆพอแล้ว
กูอยากตายศพสวยๆ


.
.


แต่ละคนก็มี "เป้าหมาย" ที่จะมีชีวิตไม่เหมือนกัน
ถ้าแม่กูตายไปแล้ว กูก็อยากตายๆไปซะ .. จบข่าว
ถ้าแบบเลวกว่านี้ กูอยากตายก่อนทุกคนในบ้านด้วยซ้ำ
กูไม่อยากให้ใคร หายไปจากสายตากูอีกแล้ว

ใช้ชีวิตที่เหลือไปวันๆ แล้วได้ตายก่อนคนที่กูรัก --> นี่แหละเป้าหมายชีวิตเอี้ยๆของกู


กูไม่ต้องหาเงินเพื่อใครในบ้าน เพราะมันก็มีให้พอใช้อยู่ (เผลอๆกูไม่อยู่ อาจจะมีเหลือมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ)

กูไม่ต้องเก็บตังแต่งเมีย เพราะกูอยากได้สามีมากกว่า

กูไม่ต้องทำอะไรเพื่อประเทศชาติ เพราะกูเลือกประเทศไม่ได้ตอนเกิด

กูว่าเกิดเป็นหมาน่าจะสบายกว่า เพราะหมาจะขี้จะเยี่ยวจะworkที่ไหนก็ได้ ไม่มีใครด่า ไม่ต้องเสียตัง (อันนี้ไอ้แย้ว่ามาอีกที)
[แต่หมาเกย์อาจจะหาสามียากนิ๊สนึง]


.
.


แล้วกูจะอยู่ไปทำไม? .. กูหาเหตุผลที่จะมีชีวิตอยู่ไม่ได้ ..


.
.


ตอนนี้ กูก็พยายามใช้ชีวิตให้มีความสุขทุกๆวัน พยายามทำให้วันพรุ่งนี้มีความสุข

อย่าขวางทางกูได้มั๊ย? ถ้าแค่ทางของกูไม่เหมือนทางของคนส่วนใหญ่

ทางที่คนส่วนใหญ่เลือกเดิน ใช่ว่าจะเป็นทางที่ถูกต้องเสมอไป

กูไม่ได้กะแก่ตาย .. อย่างที่บอก --> ตายก่อนคนที่กูรัก .. พอ


.
.


เฮ้อ .. ค่อยโล่งหน่อย XD


ปล. เพลงแมร่งไม่ได้เกี่ยวกะที่โพสเล้ยยยย .. แต่กูชอบบ  ^^;

• ทำไมกูต้องสวดมนต์ยาวขนาดนั้นด้วยวะ? ก็พอเข้าใจว่าเป็นอุบายให้เข้าถึงสมาธิ แต่แม่ง ถ้ามันยาวเกินไปจนกูทรมาน มันก็ไม่ได้สมาธิเสะวะ?
  แล้วกูว่านะ(คิดเอาเอง) ไอ้เมื่อ2550ปีก่อนเนี่ย มันมีจริงๆเหรอวะ บทห่าบทเหวอะไรทั้งหลายแหล่อ่ะ?
  กูว่าทุกอย่างแค่คิดอย่างบริสุทธิ์ใจในหัวตัวเองก็น่าจะพอนา ไม่เห็นจะต้องออกเสียงให้คนอื่นแถวๆนั้นได้ยินเป็นเพื่อนเราซะหน่อย

• ไอ้ท่านั่งก็เหมือนกัน เทพบุตร เทพธิดา ห่าเหวไรนั่น ถ้ากูนั่งครบชั่วโมง มิต้องตัดขาทิ้งไว้ที่นั่นเลยเรอะ? นั่นเป็นที่สุดแห่งการขัดขวางสมาธิกูเลยนะนั่นน่ะ
  (กูคิดเองอีกเช่นกัน ว่าเมื่อ2550ปีก่อนมันไม่มีไอ้ท่าพวกนี้หรอก ฮ่าๆๆ)

• แล้วกูก็ไม่เข้าใจตรงที่ว่า เวลามี"เวทนา"เนี่ยนะ(ไอ้พวกปวดเมื่อยคงคันไรเทือกนั้นอ่ะ) ให้กูนั่งกำหนดถึงเวทนาไปเรื่อยๆเนี่ย มันจะหายไปได้ไงวะ? ในกูเมื่อเมื่อไม่ได้แก้ตรงที่สาเหตุนี่หว่า?

• อีกอย่าง ไอ้คำที่ท่องๆกันตอนเดินจงกรมกะนั่งสมาธิเนี่ย กูเปลี่ยนมันได้ใช่มะ? เช่น จาก"ยุบหนอ .. พองหนอ" เป็น"ยุบนะจ๊ะ .. พองนะจ๊ะ" อะไรเทือกนั้น
  มันก็เป็นอุบายให้มีสมาธิได้เหมือนกันนิ ใช่มะ?