ไปนอนadmitมาซะหลายวัน สบาย~*  (รพ.ที่กรุงเทพฯนะว้อยย .. หึๆ)
นอนคนเดียว มองฟ้าไปพลาง คิดไรเพลินๆไปเรื่อยเปื่อย ถึงเวลาก็มีคนเอาข้าวมาให้ ออกมาเสียตังค์ร้อยกว่าบาท แถมได้ตังมาใช้อีก คุ้ม~*
(ได้เคลียร์เรื่องในหัวตัวเองซะที เฮ้ออ~*)

ผ่านไปอีกวัน กับชีวิตที่เหลือหลังจาก"วันนั้น"

เหมือนภายนอกจะดีขึ้น แต่ข้างใน เหมือนเดิม
เหมือนจะลืมไปแล้ว แต่จริงๆ ไม่ใช่
เหมือนจะไม่ใส่ใจ แต่จะบอกว่า คิดถึงอยู่ทุกลมหายใจ
ไม่เคยเป็นหนักขนาดนี้ แต่ก็ไม่เคยได้บทเรียนมากขนาดนี้

ไม่ได้โกรธ ไม่เคยเกลียด ไม่ได้เหม็นขี้หน้า และก็ .. ไม่ได้หยุดรัก ..
สิ่งที่หยุดไปอย่างเดียว ก็คือ .. เสียงหัวใจของตาล ..

ตอนนี้ สิ่งที่พอทำได้ และจะไม่เดือดร้อนคนอื่นก็คือ "ปล่อยวาง"  (ตัวหนา ขีดเส้นใต้ และไฮไลท์เลยทีเดียว ^^")

ขอโทษคับ ที่ทำได้แค่นี้ .. เพราะถ้าทำอย่างอื่น มันจะกลายเป็น"ไร้ค่า"ไปซะหมด
ขอบคุณ ที่มาเป็นส่วนหนึ่งในความทรงจำของตาล .. แม้จะไม่ได้ตั้งใจ
ไม่มีขำ สำหรับสิ่งที่ผ่านมา .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. ช่างเถอะ .. ..

จะกลับมาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองอีกซักครั้งมั๊ยนะ?